En toen begon ik een onderzoekje…

Onderzoek

Al maanden had ik een Word-document met wat vragen. Ik had er al een paar in een of ander gratis onderzoeksprogramma staan. Zaterdag – mijn vrouw had een nachtdienst – dacht ik: laat ik het eindelijk eens afmaken. Het gratis onderzoeksprogramma bleek maar 10 vragen aan te kunnen. Google Formulieren bleek een beter alternatief. Zondag nog even de vragen gecheckt, een keer een proefje gedaan, een berichtje geschreven en… live!

Op de eerste dag had ik een normaal aantal lezers bij een nieuw artikel. Maar dat hield de dagen er na aan. En dan komt het Nederlands Dagblad, of ze me kunnen interviewen… euh ja, doe maar woensdag, dan werk ik thuis, dus dan kan ik wel  met een half uurtje wat schuiven. Een heel erg leuk interview, en ik ben erg tevreden met de uitkomst (zie hier, achter een betaalmuur, dat wel). Ik had alleen mijn uitspraak dat in het Nederlands alleen het boek van Evert van de Poll (Samen in de naam van Jezus) er is wat moeten nuanceren. Vergeten, want ik heb er wel meer in de kast staan. Terecht dat Leen la Riviere me daar per mail nog even op wees!

Donderdag belt Groot Nieuws Radio. Of ik om 13:15 in de radio wil, het duurt maar 7 minuten. Het was superdruk op mijn werk. Dus nee, eigenlijk gaat dat niet. Jammer… ik hing op. Ik las de mail die ze al eerder hadden gestuurd nog even na. Kreeg toch wat spijt. Ik denk: nou ja, ik mail nog even na: hoe laat wil je weten of het nog kan? Misschien vlot het wel, kan ik proberen wat korter te lunchen… Dus toch maar gedaan. In 15 minuten mijn broodje op én de werkzaamheden bleven op schema. Oef. En daar zat ik dan om 13:15 in een van onze belhokjes, na even in de wacht gezeten te hebben, een aantal vragen beantwoord. Heb ik het goed gedaan? Heb ik gezegd wat ik “moest” zeggen? Want ja… het ND geeft me de kans om het interview nog even na te lezen. Dat gaat live niet… (het interview is hier te beluister, het begint rond 76 minuten)

Die aandacht is natuurlijk even leuk (toen ik mijn afstudeerscriptie had ik iets dergelijks), maar er is nog een veel mooier gevolg. Ik krijg heel veel mooi reacties. Mensen mailen met hun ervaringen, herkennen zich in mijn zorg. Hebben soms zelfs een goed boek voor me. En: het onderzoek wordt ingevuld, wat niet onbelangrijk is. Ik hoop er 100 te krijgen, maar zou al tevreden zijn met ongeveer 80 a 90. En het zijn er al bijna 70. Dat moet toch wel lukken?

En toen begon ik een onderzoekje. Wat zou de uitkomst zijn? Ik spiek af en toe even naar resultaten die ik al heb. Google helpt me met wat grafiekjes (ze zijn niet optimaal, dus als ICT’er ga ik het natuurlijk gewoon in een echte database zetten en ga ik lekker met Excel aan de slag). Maar ik verklap nog niets! Of… nee, nog even geduld!

PS: Mocht je tot de doelgroep behoren (zie hier), het onderzoek nog niet ingevuld hebben, vul dan hier het onderzoek in.

Advertenties

3 thoughts on “En toen begon ik een onderzoekje…

  1. Pingback: Waar sta ik nu? Een terugblik | Gloria en Kyrie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s