Overgave tijdens de eredienst (en meer)

Overgave

Kun je je overgeven tijdens de eredienst?  Aan wat er gebeurt in de dienst? Het gebed, gezang, gepreek? Kun je er helemaal deel van uitmaken? Meer dan een toeschouwer zijn? En wat is dat dan, je overgeven?

Paulus zegt het scherp: “Ik roep u er dan toe op, broeders, door de ontfermingen van God,  om uw lichamen aan God te wijden  als een levend offer, heilig en voor God welbehaaglijk: dat is uw redelijke godsdienst” (Rom 12:1). Voor “redelijke godsdienst” staat latreia, waar ons woord liturgie van afgeleid is. Paulus doelt hier niet specifiek op de eredienst, maar op ons hele leven. Ik denk wel dat de eredienst een belangrijke rol speelt. Hier worden we gevoed en aanbidden we God.

Ik roep u er dan toe op, broeders, door de ontfermingen van God,  om uw lichamen aan God te wijden  als een levend offer, heilig en voor God welbehaaglijk: dat is uw redelijke godsdienst

Wat is overgave? Het is niet een beetje geven. Het is je he-le-maal geven. En dan niet: je helemaal laten gaan zoals bij een concert of een voetbalwedstrijd. Dat is gericht op een gevoel. Ik bedoel: je overgeven aan wat Gods Geest met je kan doen in een dienst. In je leven. Laat ik eerlijk zijn: ik heb daar moeite mee. Daarin sta ik niet alleen, want zelfs Jezus worstelde in Getsemane met Zijn ultieme overgave. Hij deed het wel. Doe ik het altijd? Ik vind het in ieder geval lastig om de controle uit handen te geven. Ik vind het fijn als een dienst enigszins voorspelbaar is, als ik weet wat ik kan of mag doen.

Overgave is niet een gevoel, maar eerst en vooral een keuze. Sommige mensen hebben een geweldig gevoel tijdens de dienst, en denken dat ze zich overgegeven hebben. Maar wat nu als dit tijdelijk is en niet meer tot vrucht had dan een goed gevoel? Om bij te tanken voor de rest van de week. Ik denk dat er meer is, en zou moeten zijn. Het houdt niet op na de dienst. Ga je dan verder met je leven. Werk, school, gezin? Of doe je dingen – net als misschien tijdens de dienst – ook in overgave. Aan God?

En: kan overgave met kleine beetje tegelijk? Een beetje tijdens de dienst? Een beetje met mijn tijd? Met mijn geld? Mag ik wennen aan het idee dat ik me helemaal moet overgeven aan God? Of is het feit dat ik alles doe voor God ook een vorm van overgave?

Een dienst kan niet zo gemaakt worden dat mensen tot overgave komen. Dat is iets wat Gods Geest doet in de mensen. We kunnen er voor zorgen dat Gods Woord gesproken en gezongen wordt. We kunnen zorgen dat er geen afleiding daar van is. Maar de rest? Dat kan alleen God doen…

Dit is een blog in het kader van de #bloghop van november 2015. Deze maand georganiseerd door het blog Als het leven… Kwetsbaar.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s