Over Matt Redman, Darlene Zschech en Romeinen 8

In het boekje The Heart of Worship filHoWfileses “compiled by” Matt Redman staan verschillende korte en lange stukjes afkomstig van de inmiddels ter ziele gegane site heartofworship.com. Een lekker divers boekje dat vlot wegleest. En omdat er verschillende mensen aan bod komen, ook verschillende meningen.

Contrast
Een aardig contrast vormt een stuk van Matt Redman (Refreshing Hymns) en het daaropvolgende stukje van Darlene Zschech (The one thing – verschillende auteurs schrijven een kort stukje onder deze noemer). Matt Redman pleit er voor om (óók) terug te grijpen op oude gezangen. Hij vertelt hoe hij onder de indruk is van een oud gezangenboek dat hij van een vriend kreeg. Hij benoemt vele thema’s die aan bod komen, en hoe deze diversiteit ons kan verrijken en kan inspireren. Hij noemt categorieën als (Wie) God (is), Jezus, redding, Heilig Geest, maar ook – dat spreekt mij natuurlijk extra aan – “songs for times of affliction – poverty, persecution. temptation, sickness and bereavement.” Dan komt het stukje van Zschech. Daarin zegt ze onder andere dit:

We need to grow up as leaders in things of God – not easily shaken, and immovable in our pursuit of bringing heaven to Earth. Lead worshippers who bring faith and annihilate fear. Who bring dancing and tread on mourning. Who bring courage and break down discouragement – in Spirit and thruth – for the glory of God.

Het gaat me vooral om de contrasten die ze schetst, die m.i. ook wel typerend zijn voor de Hillsong liederen. Geloof brengen tegenover angst vernietigen, dans brengen tegenover het vertrappen van rouw, moed brengen tegenover ontmoediging afbreken. Nu klinkt dat allemaal heel mooi. Maar mij bekruipt dan het gevoel dat emoties als angst, rouw en ontmoediging er niet mogen zijn. De realiteit van het leven is dat deze emoties er zijn, en een meeslepend Hillsong nummer zal je in dergelijke situaties misschien voor even de illusie geven dat alles goed en wel is, maar na afloop komen die emoties echt wel terug.

Is het Bijbels?
Is het Bijbels? Ik denk van niet. Laatst las ik Romeinen 8. Bemoedigende woorden van Paulus! Zo eindigt hij met:

Ik ben ervan overtuigd dat dood noch leven, engelen noch machten noch krachten, heden noch toekomst, hoogte noch diepte, of wat er ook maar in de schepping is, ons zal kunnen scheiden van de liefde van God, die hij ons gegeven heeft in Christus Jezus, onze Heer.

Wauw! Maar betekent dit dan dat er geen ruimte is voor angst, rouw en ontmoediging? Integendeel! Lees het hele hoofdstuk maar. Hij heeft het over de schepping – waar wij ook toe behoren – die lijdt (vs 19 – 22). Maar, het wordt benoemt. Niet als iets dat al overwonnen is. We zien er naar uit. En Paulus grijpt terug naar de aloude Psalmen: “Om u worden wij dag na dag gedood en afgevoerd als schapen voor de slacht.” komt uit Psalm 44:23. Er staat wel dat we zegevieren, maar uit de hele context blijkt dat dit nog niet nu is. We hebben als het ware een voorschot gekregen.

Paulus grijpt terug op…
Het is interessant dat Paulus teruggrijpt op de Psalmen (die worden trouwens het meest geciteerd in het Nieuwe Testament). We zijn de pittige taal die daar gesproken wordt een beetje verleerd, misschien inherent aan de politieke correctheid die heerst (wat trouwens ook hele goede kanten heeft). Lees heel Psalm 44 maar eens! In plaats van het vernietigen van angst, vertrappen van rouw en afbreken van ontmoediging is daar gewoon ruimte voor deze emoties. Want die hebben we nu eenmaal zolang de schepping lijdt. Die moeten we dus niet negeren, maar erkennen. Niet om daarin te blijven hangen, maar om te komen tot vertrouwen in God. Juist vanuit die gevoelens. En dán kunnen we met Paulus vanuit ons vertrouwen spreken. Maar niet de zege vieren voordat écht gezegevierd is…

Maar niet de zege vieren voordat écht gezegevierd is…

Daarmee bedoel ik: geef ruimte aan het lijden dat er is. Ontken het niet. Vier Jezus’ overwinning, maar zie ook dat het nog niet klaar is zolang de schepping zucht. En daarom ben ik blij met de ontdekking van Matt Redman. Dat hij inziet dat die oude hymns een theologische breedte hebben die wij in onze liederen wel eens missen. En misschien bedoelt Darlene Zschech het wel niet zo, maar het staat er wel. En ik hoor het ook niet terug in haar liederen. Misschien verandert dat? Ze heeft in ieder geval Brian Doerksens pleidooi gehoord

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s